De eerste!

Check de foto. Dit is ‘m dan. Mijn eerste 180. Of beter gezegd mijn eerste ‘onehundredandeighty’! We schrijven 16 maart 2019, 18:16 uur. Vandaag een maand geleden. Overdag stond ik nog langs een blauw veld naar een hockeywedstrijd te kijken. Ondertussen was ik in gesprek met de zwager van m’n broer. Die laatste zin is even een doordenkertje he? Laat ik je even op weg helpen: ik heb geen zus.

Al pratend bleek hij ook een darter te zijn. Hij speelde ook competitie. Om verbaal even mijn huidige dartniveau in te schatten, hoorde ik hem uit. Met enig respect reed ik twee uurtjes later huiswaarts. Hij gooide zo’n 25 maal per jaar een 180-er.

Na thuis een hapje te hebben gegeten, betrad ik mijn studiezaal op zolder, pakte m’n pijlen en begon te gooien. Gewoon een traininkje om hoge scores te halen. Richtend op de triple 20. En opeens ploften de eerste twee darts in het juiste vakje. Normaal gesproken gaat de derde pijl richting de triple 19 omdat drie darts niet in één vakje lijken te passen.

Dit keer niet. Met enigszins verhoogde hartslag verliet dart nummer drie mijn rechterhand. Het leek een eeuwigheid te duren. De schaduw op de muur, mijn na-swing en toen dat kenmerkende triple 20-geluid. Plok. Triple 20, triple 20, triple 20! In de volksmond bekender als ‘one-hundred-and-eeeeeeiiiiiiightyyyyyyyyy’!

Ik wilde springen, maar realiseerde me dat Raymond van Barneveld dat ook deed na zijn eerste 180-er. Hij was alleen even vergeten dat er een verwarmingsbuis boven zijn hoofd hing… Auw. En aangezien ik het verschil wil maken, sprong ik niet, maar juichte, rende twee trappen af en stoof de woonkamer binnen. Daar keken twee vragende en verbaasde gezichten me aan. Buiten adem vertelde ik wat er was gebeurd. Ze bleven vragend en verbaasd kijken.

Ondertussen realiseerde ik me dat ik gewoon ontzettend goed op weg ben naar mijn einddoel. Maar met het gooien van een 180-er was er ook iets magisch weg. Enige teleurstelling maakte zich van mij meester. Dat was het dan? Een heel kort moment van euforie en dan gewoon weer die eindeloos saaie trainingen omdat een 180-er alle volgende keren niet meer speciaal zal zijn?

Tegen beter weten in probeerde ik mijn net bereikte prestatie eens niet te relativeren. Opeens begon één van de verbaasde gezichten te spreken. Mevrouw Arnold sprak de legendarische woorden: ‘180? 180 is de temperatuur waarop je frietjes bakt!’

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s