Krokus

Vorige week las ik een blog van Alex de Klerk, waarin de tijdelijke contracten ter discussie werden gesteld. ‘Werkgevers bieden standaard een jaarcontract. En ze gaan daarmee door, blijken weinig creatief. Ondanks dat de economie weer een stijgende lijn laat zien: er worden weer meer huizen en auto’s verkocht.’ De schrijver begint met de constatering dat er in de tuin krokussen opkomen. Alles bij elkaar opgeteld: ‘het lijkt wel lente!’ Tijd voor organisaties om wat meer lef te tonen.

KrokusJuist die krokus inspireerde mij. Er zijn krokussen die in de lente bloeien, maar ook krokussen die in de herfst bloeien. Er zijn veel verschillende soorten krokussen. Wel 100. En het leuke van een krokus is dat hij (of zij) eigenlijk ook een tijdelijk contract heeft. Wij kennen de krokus vooral van de lente en in die periode moet de krokus presteren. En dat doet hij ook. Zeker met deze aangename temperaturen. Als de krokus is uitgebloeid, neemt hij een jaar rust om volgend jaar weer in volle glorie bewondert te kunnen worden.

Terug naar al dan niet tijdelijke contracten en het blog van Alex de Klerk. Ik begrijp zijn standpunt wel. Medewerkers willen inderdaad meer zekerheid qua inkomen. En organisaties kunnen daar best wat slimmer mee om gaan. Zeker nu de economie langzaam weer richting een bloeiperiode gaat. Maar waarom denken organisaties eigenlijk in tijd? Ligt het niet veel meer voor de hand om te kijken naar de kwaliteiten van een (aanstaande) medewerker en te gaan denken in resultaat? Organisaties zijn er toch niet om simpelweg met medewerkers gevuld te worden? Ze hebben, hoop ik, een doel. En doel dat ze na willen streven en om dat te bereiken, nemen ze medewerkers in dienst.

Ondertussen verandert de wereld en organisaties moeten mee. Een langdurig dienstverband waarbij de medewerker gedurende die ‘lange’ periode goed past binnen de functie waar hij of zij ooit heeft gesolliciteerd lijkt me, uitzonderingen daargelaten, uitgesloten. In iedere veranderfase zijn nieuwe kwaliteiten en vaardigheden en dus ook medewerkers nodig. Alleen moet je deze flexibiliteit niet uit contracten halen die alleen iets zeggen over de factor tijd. Nee, ga sturen op resultaat. Resultaat bereikt? Klaar!

Uiteraard kan er dan gekeken worden naar nieuwe opdrachten binnen dezelfde organisatie. Ongetwijfeld kan de loopbaan intern worden voortgezet. Met of zonder bijscholing. Goede medewerkers zijn goud waard. Maar niets is zeker. Dat houdt beide partijen scherp. Een medewerker gaat optimaal presteren om een volgend project te ‘verdienen’ en de organisatie wordt gedwongen om te gaan beoordelen op en belonen naar resultaat. En gaat nadenken over de inzet van haar belangrijkste kapitaal. Ik verwacht dan wederzijdse groei.

Daar komt nog eens bovenop dat de werknemer van morgen en andere instelling heeft dan de werknemer van de laatste decennia. Men is meer gericht op samenwerkingsverbanden in plaats van kantoren. Naar voldoening in plaats van inkomenszekerheid. De werknemer van de toekomst wil zich ontwikkelen en resultaten boeken. En daar goed voor worden beloond. En die markt is nog te klein als we kijken naar de traditionele organisaties. En ja, als ik dan moet kiezen zou ik ook liever een contract voor een langere periode aangaan. Maar of dat de oplossing is?

Ik denk weer aan de krokus. De lentebloeiers zijn nu in vorm. De herfstbloeiers komen over een half jaar weer aan bod. Verschillende krokussen, verschillende doelen en verschillende resultaten. Maar samen zorgen ze voor een mooi aanblik van onze tuin. Of het nu lente is of herfst…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s