Tijdstip en tijdsduur

Werken waar, wanneer en hoe je dat wilt, dat is in het kort Het Nieuwe Werken (HNW). Aanwezig zijn en uren maken is niet meer wat telt; het gaat om de output die je levert. Organisaties die HNW hebben doorgevoerd, stellen medewerkers bijvoorbeeld in staat vanuit huis te werken. Of zelf hun werktijden te bepalen. HNW betekent dus flexibeler werken met meer zelfstandigheid. Hierdoor kun je beter bepalen hoe je je werk effectiever, efficiënter en – niet onbelangrijk – plezieriger invult.

Persoonlijk vind ik bovenstaande definitie (bron: carrièretijger.nl) wel een beetje kort door de bocht. Daar waarschuwt de auteur in de eerste regel overigens al voor. Maar het gedeelte waar het mij om gaat, is ‘los van tijd en plaats’. En dat wordt benoemd.

Plaats
Na zo’n twee jaar eigen baas te zijn geweest en los van tijd en plaats gewerkt te hebben, loop ik nu alweer een half jaartje rond in een kantooromgeving. Ik werk op verschillende locaties en dus heb ik de middelen om ‘los van plaats’ te kunnen werken. En met mij de medewerkers uit m’n team. Ideaal.

Maar ik moest er wel even aan wennen. Ik dacht ik een ‘moderne’ leidinggevende was, maar ik betrapte me er in het begin op dat ik iedereen wilde ‘zien’. Waarom? Geen idee. Gevoel. Gewoonte. Met verschillende locaties wordt dat gevoel of die wens al snel op zeep geholpen.

Tijdstip en tijdsduurTijd
Het belangrijkste van bovenstaande definitie is volgens mij: het gaat om de output die je levert. En daar zit een beetje mijn knelpunt. In dat zinnetje staat inderdaad niets over plaats of tijd. Helemaal helder. Over ‘plaats’ heb ik het al gehad, nu nog de ‘tijd’. Er zijn twee soorten tijd. Ten eerste het ‘tijdstip’ en ten tweede de ‘tijdsduur’.

Wanneer je goed functioneert en de gewenste output op kunt leveren, maakt het ‘tijdstip’ (mits vóór de deadline) niets uit. Maar nu de ‘tijdsduur’. Waarom wordt er nog zoveel met contracten gewerkt waarin het aantal te werken (of uit te betalen) uren vermeld staan? Er kan toch veel beter gestuurd worden op producten? Weg met de contractomvang in tijd. Op naar het productenlijstje.

Wat je nu veel ziet is dat medewerkers wel het tijdstip zelf gaan bepalen, maar ondertussen stevig vasthouden aan contracturen. Dan groeit er iets scheef. Dan wordt de definitie: ‘los van tijdstip, tot maximaal 40 uur’ en schiet het geheel z’n doel voorbij. Dan is de definitie waardeloos en kun je net zo goed weer 40 uur per week je tijd op kantoor uit gaan zitten. Van negen tot vijf.

Praktijkvoorbeeld?
Waar ik naartoe wil met dit verhaal? Eigenlijk ben ik op zoek naar goede praktijkvoorbeelden waar het ‘los van plaats, tijdstip en tijdsduur’ goed werkt. Waar medewerkers tevreden zijn met de beloning die ze krijgen voor hun producten. Iemand een idee of zo’n organisatie bestaat? Of moet ik dan toch gewoon bij ZZP’ers zijn…

Advertenties