Verschil

‘Een georganiseerd gesprek tussen mensen die werkzaam of in opleiding zijn in hetzelfde vakgebied. Onderwerp van gesprek zijn de verrichte werkzaamheden en de daaraan gerelateerde problemen, oogmerk is dat de deskundigheid van de betrokkenen wordt vergroot en de kwaliteit van het werk verbeterd. Anders dan bij supervisie is er geen hiërarchische situatie waarin iemand de leiding heeft.’

Dat is dus de definitie van intervisie. Een aantal jaar geleden definieerden collega’s het ook wel als ‘dan hoef je niet te werken’. ’t Is maar net hoe je er tegenaan kijkt…

Vorige week was het weer zover. Een intervisiebijeenkomst. Ik doe het nu zo’n vier jaar met vijf ‘oud-collega’s’ uit overheidsland. Ooit toegelaten via de Rijksbrede Benchmark Groep, maar gezien mijn huidige werksituatie doet dat er eigenlijk niet meer toe. Het gaat om de inhoud. En daar weten we elkaar uitstekend in te vinden.

IntervisieZo’n vijf-zes keer per jaar komen we bij elkaar. Het decor van de bijeenkomst wordt gevormd door een overheidsgebouw, de werkplek van één van mijn collega’s. Ik heb geen kantoor, dus ‘speel altijd uit’. We zijn met z’n zessen, zijn er allemaal altijd en logischerwijs is iedereen eenmaal per jaar aan de beurt om een situatie in te brengen. We wisselen van begeleider en selecteren zelf een methodiek voor de bewuste case.

Deze maand was ik aan de beurt voor een case. Leuk. Van tevoren denk ik altijd dat er geen nieuwe inzichten komen. Maar, net zoals alle andere keren, word ik een kleine drie uur doorgezaagd, afgebrand en wederopgebouwd. Vervolgens wandel ik uitgeknepen doch herboren richting station. In de trein naar huis borrelen bestaande ideeën vanuit nieuwe invalshoeken op. Prachtig!

Ook de keren dat een ander de case inbrengt, zijn waardevol. In één van de methodieken moet je je verplaatsen in de ander, er is een optie om schaamteloos te roddelen over de ander en dan is er ook nog de vissenkommethode. Het stimuleert je out-of-the-box te denken.

Vier jaar intervisie. ‘Wat is eigenlijk de houdbaarheidstermijn van een intervisiegroep?’ Opeens lag de vraag op tafel. Hoe goed moet of mag je elkaar kennen om een kwalitatief hoogwaardige intervisiegroep te vormen? Ik denk dat de houdbaarheid voor ieder individu verschillend is. Wanneer je een keer de bijeenkomst verlaat met het idee dat het verspilde tijd was en je geen nieuwe inzichten hebt gekregen, dan is het zover.

Maar tot die tijd geniet ik van de dynamiek, ontwikkeling en nieuwe inzichten. En ik raad anderen aan het ook te doen. Buiten het feit dat je ‘even niet hoeft te werken’ (…) levert het je veel op. En ga nu niet met collega’s die de hele dag al om je heen zwermen aan tafel zitten, maar stap uit het gebruikelijke kringetje. Ik denk zelfs dat je het buiten je organisatie en misschien zelfs wel buiten je vakgebied moet kiezen.

Wat dat betreft vind ik de officiële definitie veel te beperkend. Leg je probleem maar eens uit aan een volledig andersdenkende. Ten eerste geeft het uitleggen al mooie inzichten en dan heb ik het nog niet eens over de geheel nieuwe visie op de zaak die je daarna voorgeschoteld krijgt.

Intervisie gaat om jou en dat staat los van de inhoud of een vakgebied. En dat maakt het voor iedereen toegankelijk én waardevol. Wil je echt blijven groeien en het verschil maken? Ga dan eerst op zoek naar het verschil!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s